The Hague Jazz 2010 op 9, 10, 11 en 12 juni
Beyond The Lines
Ik leef al een kleinetien jaar samen met een vrouw die het voor elkaar krijgt om via internet, hyvesof twitter uitnodigingen te krijgen die me steeds weer verbazen. Of het nu vrijkaartenzijn voor The New Cool Collective, eenMasterclass van zangeres Oleta Adams, of zoals nu, een uitnodiging om VIP- artiesten tebegeleiden op het The Hague Jazz Festival in Den Haag. Na eenkennismakingsgesprek een dikke week geleden, op het hoofdkwartier van deorganisatie, kregen we de informatie via e-mail toegezonden. Simone wasingedeeld bij de artiesten balie in het World Forum om de artiesten verder inhet gebouw naar de verschillende zalen en stages te begeleiden. Ik had alsopdracht gekregen om op vrijdag Wayne Shorter en zaterdag Roger Hodgson als VIPartiesten persoonlijk te begeleiden. Er was ook gelukkig een kamer voor onsgereserveerd in het naastgelegen Bel Air zodat we drie dagen continue aanwezigkonden zijn.
Nadat we ons vrijdagmiddaghadden ingecheckt, zijn we kennis gaan maken met een man met de mooie naamShailindra Mahesh, die ons verder wegwijs maakte in de wereld vanartiestenbegeleiding, polsbandjes, consumptie- en dinerbonnen, belangrijketelefoonnummers en bepaalde sleutelfiguren die we in het gebouw nodig hadden.Stagemanagers, Catering backstage, zaalmanagers en niet te vergeten de
transport groep die naast de artiestenontvangst was ingericht. Bij deze baliemoest ik zelf het vervoer regelen van de bepaalde artiesten van en naarSchiphol en van en naar het nabijgelegen vijfsterrenhotel Crowne Plaza.Shailindra werd deze dagen bijgestaan door zijn assistente Roxanne, die we aleerder hadden ontmoet op het hoofdkwartier in Den Haag.
Wayne Shorter enRoger Hodgson moesten beiden in de mooie en grote concertzaal Chez Ella in hetWorld Forum spelen. Chez Ella is de naam die deze dagen tijdens The Hague Jazzis gegeven aan de grootste congreszaal in Nederland; Het World Forum Theater.Het heeft 2161 zitplaatsen en loopt op over drie verdiepingen. De ruimtes inhet gebouw waar de podia zich bevonden, hadden allemaal toepasselijke namendeze dagen gekregen. Zoals Billie Holiday’s Inn,Nina’s Overnight, Blackey’s Corner, Glenn’s Blue Note, Miles’Home, en ChetHouse 1 & 2. Je moet het wel weten waar het allemaal is als je artiestenerheen moet brengen. Vandaar ook dat we eerst een kleine drie kwartier hebbenrondgelopen om de boel te verkennen. Gelukkig was het niet helemaal vreemdomdat we een aantal keren naar het hier in het verleden gehouden North Sea Jazzfestival waren geweest en later twee maal naar The Hague Jazz, welke laatsteorganisatie dit jaar haar vijfjarig bestaan vierde.
Tijdens mijn rondjekennis gemaakt met de stagemanager van het podium van Chez Ella, EstherKempmann. Een vrouw uit Duitsland die speciaal ingehuurd was om deze dagenstagemanager van dit grote podium te zijn en alles hierop te regelen. Zijstelde me ook voor aan de zaalmanager waarvan ik de naam helaas ben vergeten,maar die deze dagen ook belangrijk voor me was. Hierna naar boven naar dekleedkamers van de VIP’s. Twee suites en een rij met gewone theaterkleedkamersop deze verdieping. Hier zwaaide Julia de scepter. Deze zorgde, met haar tweeassistenten, dat alles hier vlotjes verliep. De zogenaamde hospitality ridersvan de artiesten gecheckt en nageleefd worden. Dat betekende dat de dranken,hapjes, nootjes, handdoeken en alle speciale wensen in de kleedkamers werdengezet of gebracht, wanneer nodig. Deze afdeling werd hermetisch door beveiligersafgesloten voor publiek, fotografen en anderen. Er werd een zeer beperkttoegangsbeleid nageleefd, omdat hier de grootste artiesten van het festival hunof haar kleedkamers ter beschikking hadden. Je moest wel drie beveiligersvoorbij voordat je hier was en er werd uitermate streng op je polsbandjegecontroleerd. Dezelfde avond zou ik erachter komen hoe kordaat en fel Juliakon zijn toen er toch twee studenten van het barpersoneel beneden in rode cocacola shirts het beveiligingskordon hadden omzeilt om hier lekker gratisbiertjes te drinken en sterren te staren zoals ik dat noem. Ze kregen preciestwee minuten van haar om weg te komen.
Op het moment dat ikmet Julia de riders van mijn twee artiesten had doorgenomen, werd ik doorShailindra vanaf de benedenbalie gebeld met de vraag of ik de daar aanwezigekoorleden even verder wilde begeleiden naar hun podium, omdat hunartiestenbegeleider nog niet was gearriveerd. Ze waren net van de vluchthavenuit Londen aangekomen en zaten aan de koffie en een broodje. Het waren mensen van The London Community Gospel Choir.Een zestien tal voornamelijk zwarte artiesten die heel blij waren om naar hunkleedkamer beneden te worden te begeleid. Hier was een grote kleedkamer voor zeingericht. Ze zouden die avond in Louis Basement als laatste optreden. Ikbeloofde ze dat ik zou komen kijken als ik tijd had.
Hierna ben ik naarhet nabijgelegen Crowne Plaza hotel gelopen om daar kennis te maken met MaartenWiesman . Hier moesten de andere artiesten zich inchecken om in het World Forumbinnen te kunnen. Verder had ik hier een afspraak met de manager van WayneShorter. De groep was al de vorige dag aangekomen. Met de manager Rob Griffinnam ik het vervoer en de tijden door. Hij zou zelf lopend naar het World Forumkomen. Ik moest wel vervoer zorgen voor een stand up bass en andere zaken diein een busje gebracht moesten worden. Verder moest Wayne met zijn vrouwCarolina op een bepaald moment door mij, met een luxe auto gehaald worden enmoest ik ze verder begeleiden naar de kleedkamers. “Take special care of Carolina, Pete,cause she is very special for Wayne”, vertrouwdeRob me toe. Later op de daghoorde ik van een kennis dat zijn vorige vrouw met een vliegtuig wasverongelukt voor de Italiaanse kust.
Simone had in detussentijd op haar hoge hakken kennis gemaakt met tal van Nederlandse enbuitenlandse artiesten die ze naar de verschillende podia en zalen moestbegeleiden. Cor Bakker, Peter Beets, Giovanca, Gare du Nord, Wouter Hamel,Kraak en Smaak, DJ Maestro, The Wicked Jazz Sounds Band, Joris Teepe, EricVloeimans, Hans Dulfer met zijn grote nieuwe bril, Wallace Roney en natuurlijk de kleineBenjamin Herman. Ze kwamen allemaal langs. De knappe drummer van het Steve TurreQuintet, die op zo’n mooie manier haar naam met een Amerikaans accent uitsprak.En natuurlijk onze grootse drummer John Engels, die ze eerst aan de koffieheeft gezet alvorens zijn drumstel te laten vervoeren naar zijn betreffendezaal.
Hier zagen we ookRolf Delfos, die we met zijn band en orkest op ons kleinste Jazzfestival inTiel wilden laten optreden. En zeker niet voor de laatste keer dit weekend deBelgische Boogie Boy, nu met een oranje gekleurde bril. Het weekend kwamen wehem op al de verschillende plekken en hotels tegen met zijn vaste drummer engitarist, waar ze overal aan het schumen (=kijken) waren wat er te doen was.
Met zijn tweeën eventijd vrij gemaakt om een hapje te eten. Dit was een buffet voor de artiesten enmedewerkers ergens boven in een bedompt zaaltje. Hier zaten beveiligers,artiesten, televisiemensen, stagemanagers, crews etc allemaal door elkaar heen.Het eten viel me mee. Rijst met pittige kip. Het was die dag een beetje ergbenauwd weer. Vooral op de podia was het benauwd warm vanwege ook de aanwezigelampen van de stageverlichting. Hierdoor werd er veel water door iedereenachter gedronken.
Rob Griffin wasgearriveerd en had zijn speciale set microfoons meegebracht, waarmee hij op hetpodium de drums en de piano versterkte. Hij duwde mij een stethoscoop dienormaal een dokter heeft in de hand om te luisteren. Hij gebruikte deze om opde snaren van de vleugel te zetten om te luisteren waar hij het beste demicrofoons kon installeren. Zo zie je hele specifieke dingen bij geluidsmensen.Ook moesten we twee tapijten uitzoeken om onder het drumstel te leggen voordemping en voor Wayne om op te staan.Het waren jaren ‘70 dessins, maar ze waren mooi om te zien. We moesten beidenom het effect lachen. In de tussentijd kwam Simone met een grote neger met eenwit petje het podium over. Rob verwelkomde de man met een grote knuffel. Hetbleek Chucho Valdès te zijn, een groot afro cuban pianist en winnaar van zesgrammy’s. Het bleek dat deze mensen elkaar overal op de wereld tegen komen op festivals en concerten.
Toots Tielemans wasop dat moment door twee van zijn muzikanten naar beneden op het podium gebrachten was aan de zijkant op een stoel gezet om te wachten op zijn aankondiging.Het was inmiddels al rond acht uur en de zaal stroomde vol. Overvol bij Toots. De burgemeester van Den Haag, Josias vanAartsen werd op het podium achter gebracht om samen met de directeur van hetfestival, Ruud Wijkniet het festival officieel te openen en om Toots Tielemansaan te kondigen. Toots werd op het podium lopend begeleid door Hein van derGeijn, zijn bassist en zijn Nederlandse drummer. De meer dan volle zaal gafToots bij binnenkomst een staande ovatie van enkele minuten. De toon was gezet.Een man van 88 jaar. Een icoon voor jazzmuziek in de wereld. Toots gaf eenuitermate inspirerend concert met zijn Nederlandse band en hij was tijdens hetspelen soms zichtbaar ondeugend zijn band muzikaal uit aan het dagen.
Tijdens het concertvan Toots was de band van Wayne Shorter ook achter gearriveerd en we zagen doorde ramen een geweldig optreden in The A Train van Wouter Hamel. Met eengeweldige gitarist en verschillende gasten zoals Benjamin Herman op saxofoon.Als ik nou ergens niet van hield was het Wouter Hamel wel. Ik moest nu echttoch mijn mening herzien. Wat was dit lekker en goed en swingend. Jammergenoegkon ik maar anderhalf nummertje meegenieten van boven achter het raam. Het wastijd om Wayne en zijn vrouw Carolina op te halen in het hotel.
Ik stond met eenchauffeur te wachten totdat mister Wayne Shorter en zijn vrouw Carolina uit delift stapten en hielp hen instappen in de luxe auto die de organisatie terbeschikking had gekregen van de sponsor Audi. Wayne en zijn vrouw waren verruktvan deze wagen en vroegen naar het type omdat ze zelf er ook een wilden kopen.We werden backstage binnengereden en ik vergezelde de twee naar de kleedkamer.Toots was net ook weer boven gearriveerd na zijn concert. Nu stond er een kleinuurtje voor het ombouwen van de stage. Ze wilden niets drinken, maar Wayne waseen beetje ondeugend naar mij en vroeg om;”a gallion of Cognac peter“. Waynehoorde door de ramen van zijn kleedkamer dat een van zijn vrienden Chucho Valdes & The Afro Cuban Messengersaan hun optreden waren begonnen. Het maakte hem vrolijk en hij neuriede watcuban akkoorden mee.
Esther destagemanager, had me die middag uitgelegd wat een line-check was, en Wayne hadalleen een zogenaamde line check. Die middag was ik ook in de weer geweest omtwee kaarten te krijgen voor de zaal. Carolina wilde met een gaste in hetpubliek zitten om het concert te zien. Dat vond ze prettiger dan alles te zienvanaf het podium aan de zijkant. Ik had van de zaalmanager twee kaartengekregen, maar ik vond dat geen goede plekken omdat ze ver naar achteren en aande verkeerde kant (rechts) waren gesitueerd. Bij de info balie heb ik zegelukkig op het laatste moment nog kunnen omruilen voor plaatsen links en op detweede rij. De rest was allemaal gereserveerd en volgeboekt. Met Esther destagemanager en de meneer waarvan ik de naam niet meer weet, maar dezaalmanager (aardige meneer) heb ik afgestemd op wat voor moment de zaal openzou gaan en hoe lang het zou duren dat de mensen hun zitplaatsen haddeningenomen. Tien minuten a een kwartier voor aanvang.
Rob Griffin, zijnpersoonlijk manager en geluidsman, had me van te voren gezegd; als je voor hetconcert rare geluiden uit de kleedkamer bij Wayne hoort dan kom maar gewoonnaar binnen want ik ben met Wayne dan iets met Boedisme aan het doen. En Boedisme isgeen godsdienst :”So you come in if youwant, no problem for Wayne and me”.
Rob Griffin had Wayneal mee naar beneden genomen en de band stond een kwartier voor aanvang alklaar. De deuren gingen open en ik heb Carolina eerst naar de zaal naar haarplaatsen gebracht. Hierna met Esther gekeken of alles op tijd ging. OK. Dezaalmanager liet de deuren sluiten. Hetzaallicht kon gedimd worden. De aankondiging van Het Wayne Shorter Quartet werddoor Peter de Wit gedaan en ik stuurde de band met Wayne het podium op. Een warm applaus volgde.
Ik volgde het concertvan de zijkant van het podium en Simone kwam even bij me zitten. Op sommigemomenten van het concert had ik het gevoel dat er iets magisch gebeurde. Wayneen zijn band hadden verscheidene hoogtepunten tijdens het concert. Vooralindruk maakte de jonge drummer op me. Brain Blade met zijn spillenbenen enontembare energie. Verrukkelijk. John Patitucci de double bass speler hield desound bij elkaar en Dainilo Perez op keyboards zorgde met Wayne voor hetavontuur. Van hard naar zacht, van hoog tot laag, van ritmisch naar dissonanten. Maar het bleef boeien, ondanks dat de muziek mijn ding niet was.
Een zwarte grote manmet een zonnebril stond langs de zijkant op het podium tijdens het concertalles te volgen. De dag erna kwam ik erachter dat het Wallace Roney betrof.
Aan de andere zijdevan het podium was een TV scherm opgesteld want het gehele concert werd optelevisie opgenomen, en hier zat de zaalregisseur. Deze kwam aan het eind naarme toe met drie titeltjes die hij op een witte tape had geschreven want hij koner niet uit komen welke nummers Wayne en zijn band hadden gespeeld, want er wasgeen pauze tussen de nummers geweest. Een concert van precies een uur en eenkwartier. Na een uur van het concert was Esther een beetje zenuwachtig gewordenen had me gezegd dat hij nog maar 8 minuten kon spelen en of ik dat even konregelen. Nee dus. Ze is toen aan de overkant in het gezichtveld van Wayne gaanstaan om een lichtsignaal te geven, maar volgens mij heeft Wayne dit helemaalniet gezien daar hij geconcentreerd met zijn muziek en band bezig was. Hetconcert; Een uur en een kwartier precies. Wat een timing.
Ik wachtte de band open gaf Simone de opdracht om Wayne naar zijn kleedkamer te brengen zodat ik zijnvrouw uit het publiek kon halen. Binnen drie minuten waren we in de kleedkamerboven. Wayne was doodmoe en wilde alleen een groot glas Coca Cola light te drinken. Een gast, Steve Turre een bekendejazz trombonist, kwam nog een klein half uurtje bij hem op bezoek voor ik hemmet zijn vrouw weer bij het hotel kon afzetten. Wayne en Carolina, twee helelieve mensen.
Nadat ik terug wasgekeerd werd ik gebeld door Heleen Staal, hoofd artiestenbegeleiding of ik Rob Griffin door kon geven dat er driemensen klaar zaten voor een interview met Wayne Shorter. Dat is nog goedgekomen omdat Rob deze drie in een busje met de band heeft meegenomen naar hethotel. De volgende ochtend zouden Wayne en de band om 07.00 uur weer opgehaald worden om naarSchiphol te worden gebracht.
Terug boven liep ikTrijntje Oosterhuis tegen het lijf, daar ze de kleedkamer tegenover WayneShorter had met haar band. Ze dacht dat ik een Amerikaan was en stond me eenbeetje te bekijken. Ik wilde nog tegen haar zeggen dat ze goed was afgevallenen er goed uitzag en dat ik wel tips van haar wilde hebben. Ik heb wijselijkmijn mond maar gehouden, maar vond het wel wat amusant. Ze speelde als laatstein de grote zaal met een van de besteakoestische gitaristen van de wereld Leonardo Amuedo. Deze had diverse malen inmijn toenmalige kleine theatertje Het Heerenlogement in Beusichem opgetredenmet de Portugese broers Fernando en Antonio Lameirinhas. Ze had een opwindenden goed concert met als speciale gaste aan het eind Candy Dulfer in het meestsexy jurkje dat ik op The Hague Jazz heb gezien. En natuurlijk haar hakken.Inge haar moeder kwam bij mij tot de borst toen ze voor me naar boven liep.Candy zonder hakken ook denk ik. Met hakken torent ze boven me uit.
Hierna hebben we alsafsluiting nog naar Boogie Boy en zijn band gekeken en meegeswingd. Prachtigeman en entertainer. Hij noemt mij en Simone vanaf deze dag; flipke met zijn vrouw. Ik heb hem in een stil momentuitgelegd wie flipje Tiel is.
“Allez zoiets alsRintintin of da Michelin manneke ?”
Bij het teruglopennaar ons hotel liepen er twee oude mannetje voor ons, met een wat moeilijkzwalkende pas te giechelen. We hebben ze maar bij de arm genomen en hun kleinekoffertjes met hun saxen overgenomen omdat we dachten dat ze anders Het BellAir hotel niet zouden halen. De kleinste van de twee had ik die middag optelevisie gezien met het Jazz Concertgebouw orkest. Het was Benny Golson samenmet Jimmy Heath. Twee tenorsaxofonisten uit Amerika special voor dit concert enfestival overgekomen. “He is meanman, very mean Jimmy Heath, He can’t play man he is so mean.” Giechelde de kleineman tegen me. Met daarop een reactie vanbulderend lachen van Jimmy Heath zelf. We moesten ze precies zeggen wanneer zede voeten omhoog moesten doen en zijn zo aangeland bij de lobby van het hotel.Hier stonden andere muzikanten ze op te wachten om ze verder naar de lift ennaar boven te brengen.
We zijn maar nietnaar de after party geweest, maar voor ons doen vroeg naar bed omdat morgen onsweer een drukke dag wachtte.
The Hague Jazz. Zaterdag 12 juni
Beyond The Lines (part two)
De volgende morgenweer vroeg uit de veren om in de op de begane grond gelegen ontbijtzaal ons ontbijtte nuttigen. De ruimte was gevuld met talloze binnenlandse maar vooralbuitenlandse artiesten die hier verbleven voor het Jazzfestival. We liepen naarhet ontbijt toen een zwarte vrouw met een aantal anderen aan haar tafeluitbundig tegen me begonnen te wuiven. Wie is dat nou weer. Toen ik terug liepherkende ik haar van gisteren als leider van het London Gospelkoor die ikopgevangen had en naar de benedenzaal en kleedkamers had begeleid. “Ohh thank you so much”, riep ze me blijtoe. Ik maakte excuses dat ik jammer genoeg hun optreden de vorige avond hadgemist omdat mijn werkzaamheden met het Wayne Shorter Quartet waren uitgelopen.Maar ik beloofde ze dat als ik tijd had een keer in London zou komenkijken. Zou dit nu het echte HaagsJazz familiegevoel nu zijn ? We namen detijd voor ons ontbijt omdat we pas vroeg in de middag ons weer hoefden temelden en we die dag niet wisten of we nog uitgebreid de tijd hadden om iets teeten. Want als je in zo’n organisatie ondergedompeld raakt, vliegen de uren voorbijen verschillende situaties dienen zich aan om op dat moment opgelost te worden.Het enig wat telt voor ons is dat de artiesten op tijd op het podium staan eengoede show voor het publiek geven en dat beiden met een goed gevoel weerhuiswaarts keren.
In zo’n spanningsveldvan twee dagen waar alles logistiek op elkaar moet aansluiten, en waar in eenzeer kort tijdsbestek tal van gebeurtenissen zijn gepland en in de praktijkmoeten worden uitgevoerd gebeuren soms de meest rare dingen die dat kunnen verstoren.Heel veel mensen zijn bij zo’n organisatie de laatste dagen betrokken.Belangrijk is dat de sfeer van alle medewerkers goed blijft en dat deorganisatie de onvolkomenheden flexibel kan opvangen.
Om twee uur ’smiddags zijn we toch maar naar het naastgelegen World Forum toegegaan om tekijken of we al iets konden doen. We hebben eerst een half uurtje rondgelopenen alle podia en backstage aeria’s bekeken hoe het in elkaar zat. Debarbecuespullen bij het buitenpodium stonden er nog zo alsof iedereengisteravond heel gauw naar huis of hotel was gerend. In de Chez Ella zaal wasop dat moment Gino Vanelli met zijn grotendeels Nederlandse band aan hetrepeteren. We hebben even staan kijken en vonden het erg goed klinken. Een vrijgrote bezetting waar vanavond ook de blazers meespelen.
Teruggekomen bij debalie voor artiestenopvang kregen we door dat het programma die avond wasgewijzigd en dat Gino Vanelli voor Rodger Hodgson zou optreden. Dit om hetpubliek te laten kiezen tussen de twee hoogtepunten van de avond. RodgerHodgson of Kool and The Gang. Gelukkig had ik de hospitallityrider van RodgerHodgson al in mijn bezit en ben wat kleine dingen nagelopen en heb deboodschappen voor de kleedkamer verder met Heleen Staal opgenomen.
De naam RodgerHodgson kon ik nog niet echt uitspreken en probeerde enkele medewerkers uit hoedie dachten dat je de naam zou uitspreken. Dat leverde niet veel op want de meestewisten het ook niet. In het Crowne Plaza Hotel controleerde ik of de ik dehotelkamers waar hij met zijn managers zou inchecken op zijn naam stonden.Niemand bekend onder de naam Roger Hodgson. Gelukkig bracht Maarten Wiesman,als vast aanspreekpunt in het hotel, daar uitkomst in. Roger Hodgson is dus eenartiesten naam en dat deed me denken aan Andre Duijn die met zijn echtenaam; Adrianus Marinus Kyvon heet. Rogerwas dus onder zijn eigen naam ingeboekt; Charles Roger Pomfret.
In het hotel wemeldehet van de artiesten. Een vrouw met een grote rode bril op herkende ik als eendame waarvan je ook de naam niet van kon uitspreken. Dus ook een artiestennaam;Meshell Ndegeocello. Een Amerikaanse singer songwriter, bassist enMulti-instrumentalist. Maar ook Nils Landgren stond er even rustig in de luwtevan het festival. Gare de Nord kwam bij de balie inchecken, maar ook Rolf Delfos die ik gisteren al hadgezien en gesproken en niet te vergeten onze Belgische star Mister Boogie Boywas er met zijn drummer en gitarist aan het rondneuzen. Op een gegeven momentkwam er een oud wit busje het 
terrein van de Crowne opscheuren en stapte eenonverzorgde en ongemanierde vlegel uit om een aantal mensen luidruchtig teomhelzen. Dit kon niet anders zijn dan de Haagse hammondspeler Sven Figee. Simone stuurde me later op de dag eenberichtje over hem dat Sven nu een echte B3 hammond had aangeschaft. Hij haddus een goede tour in het buitenland gemaakten geld verdiend. Nou kon hij dus echt scheuren. In het hotel kreeg ik verder alle spullenvoor de band van Roger Hodgson, t-shirts, polsbandjes, eten en drinkbonnen etc.van Maarten Wiesman uitgereikt. Hier werd ik ook aangesproken door eenBelgische dame die beweerde de persoon te zijn van de zogenaamde merchandisingvan de groep. Of ze even in het hotel kon douchen en of ik even kon regelen ofze haar stand al kon inrichten in het World Forum. Ik heb haar van eenpolsbandje voorzien en contact gezocht met Shailindra om dat even te checken.Deze had de dame al weggestuurd en nu probeerde ze via mij naar binnen tekomen. Niet dus en ik vertelde dat ze pas om vier uur die middag kon opbouwenin de hal.
Terug in het WorldForum werd het tijd om naar de luchthaven af te reizen. In de auto’s die ikgeregeld had, moest overal vers en koud water beschikbaar zijn voor de groep.Drie vans/busjes waarvan een voor de instrumenten en een voor de groep, nog eenspeciale geblindeerde luxebus en een hele luxe Audi voor VIP vervoer waar ik mebij de laatste naast de chauffeur nestelde. Als je het laatste nieuws wildeweten dan was je aan het goede adres bij de chauffeurs. Die hielden elkaar vanalles op de hoogte. Programmawisselingen, moeilijke artiesten, standkaartverkoop of de laatste voetbalstanden. Maar ook de prijzen van wiet of anderezaken en welke koffieshop het beste of het goedkoopste was in den Haag. Ik hebme kostelijk met ze vermaakt. Ze bleven overal lekker rustig onder. Tijdens derit werd ik bijgepraat over de donderdagavond., het speciale concert metMichael Bolton en het Metropole Orkest. Over de gedragingen van de superartiesten de geloof ik blauwe smarties. De chauffeurs waren die week overal bij enhielden elkaar op de hoogte van alle perikelen en misstanden.
We waren ruimschootsop tijd op de vluchthaven Schiphol en parkeerde de wagens achter elkaar op eenspeciaal gereserveerde strook voordat we naar het platform voor ontvangstkonden rijden. Ik ben alvast naar de ontvangsthal gegaan en de chauffeurshadden voor me een speciaal kartonnen bordje gemaakt van The Hague Jazz met denaam van Roger Hodgson erop. Aan elk klein detail was gedacht. Na enige tijdvoor de uitgang te hebben gestaan kwam een groep artiesten uit debagageverzamelplaats met tal van instrumenten en herkende in mij iemand van TheHague Jazz. Het was Silje Nergaard met haar Noorse band. Een sympathieke damedie ik tot mijn spijt moest teleurstellen om haar mee te nemen. Voor haar waser vervoer onderweg. Ik belde Shailindra en maakte melding dat er nog niemandvoor haar was. Hij verzekerde mij dat er een auto voor hen onderweg was. Op datmoment kwam de band met Roger Hodgson uit de aankomsthal. We verzamelden onsbuiten op een afgesproken plek en ik belde de wagens op om ons op te pikken.Dat ging vlot. Alleen Roger wilde niet met zijn twee vrouwelijke managers in deluxepersonenwagen maar verkoos de luxe geblindeerde Van.
We reden achter dedrie busjes weer in sneltreintempo terug naar Den Haag, toen we gebeld werdendoor Ruud Wijkniet, de directeur van The Hague Jazz, persoonlijk. Of we evenRoger aan de telefoon konden geven. Dat ging dus niet want die zat dus in deverkeerde auto. Ruud wilde Roger even persoonlijk welkom heten. Dan moest hetmaar in het Crowne Plaza hotel zelf of in het World Forum. De band zelf sliepin het Bel Air en daar werd ook alle bagage en instrumenten uitgeladen. Tweekoffers moesten naar het Crowne voor Roger en zijn managers.
Vijf minuten laterarriveerden wij. De chauffeur vroeg aan mij of ik het kon regelen of hij Rogermocht ophalen voor het concert en of zijn manager kon regelen of de artiest eendvd zou willen signeren. Dit laatste legden we voor aan de manager waarbij dechauffeur op dat moment een dvd achter zijn broekband uit haalde om die mee tegeven naar boven. Dat zal moeilijk gezeten hebben in de auto.
Roger had eerst eenaantal interviews in zijn hotelsuite en zijn manager kwam naar beneden om tevragen of het mogelijk was of Roger wat verse Sushi kon krijgen. Bij dehotelbalie gevraagd naar de kaart, maar geen Sushi. Gelukkig was Heleen Staalin de lobby aanwezig en zij wees me op het feit dat er waarschijnlijk Sushi inhet World Forum was en dat in ieder geval de artiesten daar konden eten. Hierwas het voor eigen rekening. Ik belde naar boven met de mededeling; “I am so very sorry but I can’t help youhere in this hotel to get some Sushi.”
Kort hierna vertrokik met de manager wandelend naar het nabijgelegen World Forum. We hebben eerstde kleedkamers geïnspecteerd en daarna kennisgemaakt met de stagemanager. Debandleden van Roger waren er al en waren achter op het podium al aan hetopbouwen. Vlug hebben we in de kantine wat salade en doorgekookte pasta kunneneten waarbij we nog een aantal afspraken konden doornemen. Zoals het vervoervoor morgen naar de luchthaven en elders.
Op het moment dat weweer de trap op liepen naar de kleedkamers achter het podium, ontstond er eenkleine wervelwind. Shailindra en Julia boven aan de trap stonden ons op tewachten. De manager van Roger had een half uur daarvoor terloops aan deassistente van Julia gevraagd of ze een tiental Sushi kon krijgen om mee tenemen naar het Crowne Plaza. We hadden het gevoel dat het geregeld was. Het gezicht van Shailindra sprak voor zich.Geen Sushi’s. “Binnen tien minutenhebben we Sushi,” had Shailindra als doel en ik moest hem met de chauffeurin looppas volgen. En binnen tien minuten hadden we twee borden met wel 15Sushi en saus. Dit werd in de wagen gezet met de manager en mij en insneltreintempo naar het Crowne gebracht. Met dank aan Shailindra.
Terug in het WorldForum was Julia eten aan het regelen voor de band van Roger Hodgson. Ze wildenniet naar de bovenverdieping waar het eten voor alle medewerkers en artiestenwerd geregeld in de vorm van een buffet. Julia was daar wezen kijken en had ookgeconstateerd dat dit niet onterecht was. De pasta was doorgekookt en dit hadik ook al geconstateerd. Maar gelukkig kon ze toveren en had binnen een halfuur noodles in een kartonnen bakje met heerlijke gewokte groenten ergens,volgens haar uit de productie, gehaald. Julia werd door de bandleden op handengedragen en het kon tussen hen niet meer stuk.
Ondertussen waren erproblemen met de leden van Kool & The Gang. Een of twee leden hadden hetvliegtuig uit Stockholm gemist en kwamen met een latere vlucht. Simone moestmet een van hen in een rolstoel dwars door het publiek heen om hem achter hetbuitenpodium, bij Billie Hollidays Inn, te brengen. De man kwam al verhitbinnen en was van al het gedoe knap uit zijn humeur en was ook nog eens zeerslecht ter been. “You look like thegreat Solomon Burke man!” had Simone tegen hem gezegd op haar lange tochtmet hem. Waarop de man in een lachen was uitgebarsten en had geantwoord; “ Oh Solomon can walk much better than meand he looks like a peacock when he’s walking. I ‘m looking as a criple old
mucisian.””Hiermee was het ijs gebroken en de man was opgelucht toen hij achter op hetpodium zijn andere bandleden zag. Ze gaven die avond een echt Kool concert vooreen uitzinnig publiek.
Er ontstond weereen probleem toen ik boven bij dekleedkamers zat en er van de artiestenbalie werd gebeld door de manager vanRoger. Ik moest me naar beneden spoeden en daar zag ik Shailindra druk ingesprek met haar. Op de vraag of er twintig plaatsen gereserveerd waren voorgasten en of die na het concert ook even achter konden worden toegelaten tot deband en Roger, was er een kleine ontploffing gaande bij Shailindra. Dit wasniet met mij gecommuniceerd. Gelukkig werd Heleen Staal erbij geroepen en diewas er zelfs binnen dertig seconden. Deze bleef zo lekker cool en rustig enbelde naar de kaartverkoopbalie en daar bleek gelukkig de kaarten op naamgereserveerd te liggen. Er werden polsbandjes in een onooglijke kleur geregelden deze konden bij Shailindra afgehaald worden. Of het nu door de kleur van debandjes kwam of door zijn verpeste humeur, ik heb Shailindra die avond nietmeer vrolijk zien kijken.
Ik kreeg van hem deopdracht om Roger tegemoet te lopen want die wilde lopend naar het World Forumkomen. Als hem iets overkomt dan hebben we een groot probleem. Aangekomen bijhet Crowne Plaza geen Roger op straat. Ik kreeg een bericht dat hij toch laterafgehaald wilde worden en ik regelde weer een auto met chauffeur voor hem.
De werkzaamheden vaneen artiestenbegeleider bestaan voor het grootste gedeelte uit wachten en nogeens wachten. Artiesten hebben voor de show vaak geen behoefte om metbuitenstaanders of zelfs hun eigen managers te communiceren en blijven dan ookdoorgaans tot het laatste moment in hun hotelkamer. Van de buitenwereldafgesloten. En als je in de lobby van het Crowne Plaza staat, kom je ook jecollega’s wel eens tegen en die ze je soms ook vertwijfelt kijken. Zo ook debegeleidster van Wallace Roney. Een geblindeerd busje stond al meer dan eenhalf uur buiten bij de ingang te wachten en over twintig minuten moest hij opmet het Metropole Orkest. De deuren van de zaal waren al open gegaan en hetorkest zat al op zijn plaats toen Wallace doodgemoederd, tien minuten vooraanvang van het concert, uit de hotellift stapte met zijn koffertje met trompet.Hij heeft gewoon zijn trompet uit het koffertje gehaald en aan de zijkant gezeten is meteen het podium opgelopen nadat hij was aangekondigd. Later die avondkwam ik hem lopend tegen toen hij terugliep. We moesten beiden oversteken bijeen drukke weg tussen het hotel en het World Forum, terwijl het stoplicht nogop rood stond. Ik riep nog; “He man you are toimportant to get killed here in The Hague”. Hijlachtte met een brede smile naar me. Hoe gewoon kan een artiest zijn.
Teruggekeerd bij hetWorld Forum was inmiddels het concert van Gino Vanelli begonnen. Gino in eenzwart leren strak pak met zijn bekende afro getoupeerde haardos en met zijngrote bril. Een monument van zichzelf. Een icoon uit de jaren 80. De zaal zat afgeladen vol en het was een zeerverzorgd concert en Gino was in vorm. Ik kon maar anderhalf nummer blijvenkijken omdat de aankomst van Roger was gepland om half elf. Bij deartiestenentree stond ik hem op te wachten met zijn manager en de directeurRuud Wijkniet, die hem persoonlijk wilde verwelkomen. In de gang werd er eerstnog een fotosessie gehouden en een dvd of cd aan Roger uitgereikt alvorens wenaar boven konden om de kleedkamer op te zoeken. Maar goed. Een van dehoofdartiesten van de avond was binnen.
Na het concert van GinoVanelli werd er druk gewerkt om het podium om te bouwen voor het concert vanRoger Hudgson en zijn band. Esther Kempmann, de stagemanager had het zweet ophet voorhoofd. Ze bracht me op de hoogte dat het ombouwen langer ging duren endat de aanvang van het concert om omstreeks twaalf uur kwam te liggen. Een halfuur later dan gepland dus. De manager wilde als het even kon ook nog eensoundcheck in plaats van een linecheck doen, maar daar zag Roger gelukkig vanaf. Deze had intussen zijn twee akoestische guitaren in de kleedkamer gestemden werden door zijn stagemanager, een kleine hardwerkende en met spierballenbegiftigde dame, in spoeddraf opgehaald. Lichtstanden werden gecheckt, geluidnog een maal en het was zover. Ik kon Roger uit de kleedkamer halen en desaxofonist was even zoek maar die vond ik toen ik zag dat hij nog wat dingenuit zijn kleedkamer aan het pakken was. Zijn mondharmonica ! De band en Rogerhadden gevraagd of Ruud, de directeur ze wilde aankondigen en wat zogeschiedde.
Roger was vanaf hetbegin erg relax en maakte zelfs grapjes met de persfotografen die de eerste twee nummers als een dichte hordedrie rijen dik zich voor het podium hadden opgesteld. Tijdens het concertkwamen alle hits voorbij; “Give a littlebit”, “Dreamer”, ”The Logical Song”, “Breakfast in America”. Ik heb 
even eenaantal nummers ,met zijn twee managers in de zaal gekeken om ook deenthousiaste reacties van het publiek te kunnen zien en voelen. Na dik een uuren een kwartier en twee toegiften waarbij al het publiek bleef staan enenthousiast aan het dansen en meezingen was, zou Ruud Wijkniet afkondigen ennamens de organisatie van The Hague Jazz hem bedanken voor het inspirerendeconcert waarbij de directeur zelf ook een aantal malen even “weg” was en deoude hits achter het gordijn heerlijk met gesloten ogen op zich liet inwerken.Tien seconden voordat hij het podium op moest lopen voor de afkondiging stondineens zijn toeverlaat van die avond achter hem, Heleen Staal, en duwde hem eenbos bloemen voor Roger in de handen. Dat is nou timing. Een organisatie waarkleine dingen zoals dit, soms heel belangrijk kunnen zijn.
Tijdens dat we Rogerover de trap naar boven hebben geleid naar zijn kleedkamer, kwamen we wel driesecurity checks tegen. Mannen in pakken met van die ondoorgrondelijke gezichtendie maar op je polsbandje gefocust waren. Want als je de goede kleur niet haddan kwam je echt niet verder. Gelukkig was dit niet bij mij het geval en hetwas ook ten aanzien van de artiesten een prettig feit dat ze niet lastiggevallen konden worden door mensen die achter het podium niets te zoekenhadden. Nadat Roger zich wat had opgefrist ontving hij enkele gasten die uitNederland, Duitsland en België op uitnodiging waren gekomen. Het was een relaxtsfeertje en Roger ging met enkele mensen op de foto. Bij veel artiesten is heteen soort van kleine ontlading om na het concert meningen over de show vanjuist buitenstaanders te horen. Twee dames kwamen met Maarten Wiesman en mij ingesprek. Ik had de dames op televisieopnamen van die avond, naast het podiumgezien, waar ze tijdens het concert van Roger gefilmd waren toen ze op deeerste rij stonden te dansen. Waren ze ook te gast. Ja bij Roger maar niet viahem. Het waren dus twee dames die kans hadden gezien om alles toch te omzeilenen via via op ingenieuze wijze naar boven waren gekomen. Maarten en ik kekenelkaar aan en zolang ze niet te opdringerig waren deden we niets. Toen hetbackstage wat rustiger werd, heb ik een auto met chauffeur besteld en Guus dechauffeur kwam boven melden dat hij klaarstond. Roger kreeg ineens eenvreselijke honger en ik heb samen met zijn manager rustig in zijn kleedkamergezeten om relaxed met hem tijdens zijn zoektocht naar sandwiches, nootjes,vruchten en andere eetbare zaken met hem over het concert en over Supertrampvan gedachten te wisselen. Hij had een prima optreden vanavond gehad, vooral nazijn optreden gisteren in Stockholm wat een optreden in de buitenlucht was enwaar het tijdens het concert was gaan regenen. Hij vond de sfeer op The HagueJazz uitstekend en was dankbaar dat Ruud Wijkniet en de organisatie hem vooreen concert had uitgenodigd.
Onder begeleiding vanGuus en security kwamen we beneden bij de auto aan die ons naar het CrownePlaze zou brengen. De weg werd eventjes met zwaailichten afgezet zodat we uitde artiestenuitgang konden rijden. Bij het Crowne Plaza bleek de afterparty metdiverse artiesten en met Boogie Boy aan de gang te zijn. Meer dan tweehonderdmensen hadden zich in de lobby verzameld. Artiesten en medewerkers en specialegasten van The Hague Jazz waren heerlijk uit hun bol aan het gaan als ontladingvan een geslaagd weekend. We constateerden dat we er niet door konden om deliften te bereiken en hebben de manager gebeld van het hotel die ons aan de achterkantbij de keukeningang opwachtte om via de keuken met de goederenlift naar devierde verdieping naar de suite van Roger te gaan om hem daar af te leveren.Het was even alsof ik in de film liep met Bobby Kennedy in het hotel waar hijwerd vermoord. Na uitgebreid afscheid tehebben genomen van elkaar en onder dankzegging ook van zijn vrouwelijkemanager, waar ik prima mee heb kunnen werken die dag en avond, wensten weelkaar veel voorspoed en haastte ik me met de lift naar beneden naar Simone diedaar op me wachtte. Het was inmiddels kwart voor 4 en Sven Figee speelde op datmoment met een gelegenheidsformatie op zijn hammond. Ons werk zat er ook op. Nanog in de kleine uurtjes gebleven te zijn onder het genot van een drankje, metde belofte aan Boogie Boy dat we hem zouden mailen om hem uit te nodigen naar“de stad van Flipke”, en onze uitwisseling van de vele ervaringen liepen we inhet opkomende licht van de nieuwe dag, naar ons hotel terug. In de verte zagenwe Shailindra met een fiets schuifelen en zwaaiden naar hem. Hij was te ver omons te horen en te zien. Maar Simone en ik vonden het een leuke ervaring omdeze dagen zo dicht bij de organisatie te zitten en om werk te kunnen doen waarje in een uitermate vertrouwelijke omgeving met elkaar omgaat.
De week erop heb ikmijn oude cd en platencollectie nog eens goed doorgenomen naar werk van WeatherReport en Santana met Wayne Shorter, maar ook oude lps van Supertramp. Omdat iktoch een herinnering aan het optreden van Wayne Shorter wilde hebben heb ik bijBol.com de CD van hem besteld;Footprints live! Hier schrijft hij zelf als recensie dat je deze CD niet moetluisteren als er visite is maar meer als herinnering aan het concert wat jehebt bijgewoond. Het komt in ieder geval erg dicht bij de herinnering die ikaan het concert heb gehad. Tijdens het wegbrengen van Simone naar haar werkbetrapte ik mezelf er op dat ik een nummer van Roger Hogdson zat te neuriën inde auto. Dus ik ben toch ook welgegrepen door zijn performance.
